Tarihte bugün: Alonso’nun kendini tüm dünyaya kanıtladığı yarış

Tarihte bugün 23 yaşındaki Fernando Alonso, şampiyonluk unvanını hak ettiğini efsanevi Michael Schumacher’a karşı verdiği mücadeleyle tüm dünyaya kanıtlamıştı. 1994 ve 1995 yıllarında Benetton ile dünya şampiyonu olan Schumacher 2000’de Ferrari ile güçlü bir geri dönüş yapmış, her sezonu şampiyon olarak tamamlamıştı. 2004’e kadar şampiyonluk serisini sürdüren Schumacher gridde yenilmez olarak anılıyordu. 

Sezona güçlü bir başlangıç yapan Renault, ilk yarış olan Melbourne’de Fernando ile üçüncülük elde etmiş, sonraki iki yarışı da lider tamamlamıştı. Dördüncü yarışta da yükselişini sürdürmek isteyen ekip Fernando’ya güveniyordu ve yarışa olabilecek en iyi şekilde hazırlanmışlardı.

Ferrari cephesindeyse durum biraz daha farklıydı. Bridgestone lastikleriyle sorun yaşayan İtalyan ekip, mevcut aracını da henüz tamamlayamamıştı. İlk iki yarışa F2004M ile çıkan İtalyan ekip, F2005’i sezonun 3. yarışı olan Bahreyn GP’de kullanmıştı fakat hem Schumacher hem de takım arkadaşı Rubens Barrichello, dayanıklılıkla ilgili ciddi sorunlar yaşamış ve geride kalmışlardı.

Michael Schumacher, Ferrari F2005

Fotoğraf: Steve Etherington / Motorsport Images

Bu aksaklıklar doğrultusunda Schumacher ilk üç yarışta zaten kötü sonuçlar beklediğini dile getirmiş ve yeni aracı piste sürmek konusunda aceleci davrandıklarını itiraf etmişti. Fakat artık araç Bridgestone lastiklere uygun hale getirilmiş ve tam olarak yarışa hazırlanmıştı. 

Hafta sonu, Renault’nun üstün temposuyla başladı. O sezonda grid pozisyonunu, sıralamalarda iki tek tur zamanının ortalaması belirliyordu. İlk tur cumartesi öğleden sonra düşük yakıt yüküyle atılırken, ikinci tur pazar sabahı yarışa başlanılacak yakıt yüküyle atılıyordu ve ardından iki turun ortalaması grid pozisyonunu belirliyordu.

Fernando Alonso, sıralama turlarında güçlü performansını sürdürdü ve McLaren pilotu Kimi Räikkönen’in arkasında yarışa başlama hakkı elde etti. Genç İspanyol, sezonun başından beri gösterdiği formu Imola’ya da taşımayı başarmıştı. 

Buna karşılık Ferrari için işler hiç iyi gitmedi. Michael Schumacher, sıralamada yaşadığı sorunlar nedeniyle gridde ancak 14. sırayı alabildi. Imola gibi geçişin son derece zor olduğu bir pistte bu durum, Ferrari için yarışın başlamadan bittiğine işaret ediyordu.

Kimi Raikkonen

Fotoğraf: Steve Etherington / Motorsport Images

Start verildiğinde Alonso pozisyonunu korudu. Arkasında Toyota’dan Jarno Trulli ve BAR-Honda’dan Jenson Button vardı. Ancak yarışın kaderini değiştirecek isim gerilerdeydi.

Schumacher, yarışın ilk bölümünden itibaren agresif ama kontrollü bir sürüş sergiledi. Ferrari’nin yarış temposu, sıralama performansından çok daha iyiydi. Pit stratejisiyle de desteklenen bu performans, Alman pilotu adım adım yukarılara taşıdı.

9. turda McLaren aracında beklenmedik bir şaft arzası yaşayan Kimi Räikkönen, talihsiz bir şekilde lider götürdüğü yarıştan çekilmek zorunda kaldı. Fakat Renault cephesinde yüzler gülüyordu çünkü artık Alonso liderdi ve Schumacher’ın orta gurupta mücadele etse de üst sıralara çıkabileceği hiç düşünülmüyordu.

Ancak ilk pit stopların ardından tablo değişmeye başladı. Ön gruptaki bazı isimlerin temposu düşerken Schumacher, fırsat bulduğu her bölümde fark yarattı. Rakiplerini birer birer geride bırakan yedi kez dünya şampiyonu, yarışın son bölümüne girilirken kendisini ikinci sırada buldu.

Yarış lideri Alonso’nun aynasında artık Schumacher vardı ve onu mücadeleye davet ediyordu.

Fernando Alonso, Renault R25, Michael Schumacher, Ferrari F2005

Fotoğraf: Sutton Images

Son 10 tur, Formula 1 tarihinin en ikonik savunma ve hücum mücadelelerinden birine sahne oldu. Schumacher, Imola’nın dar yapısına rağmen Alonso üzerinde sürekli baskı kurdu. Tamburello’dan Rivazza’ya kadar her virajda farklı akıl dolu manevralar ve her turda artan tehditler, mücadeleyi en uç noktaya taşımıştı.

Tüm bunlara rağmen Alonso son derece odaklanmış, sakin ve hatasızdı.

Renault pilotu, son derece soğukkanlı bir şekilde aracını pistin en doğru noktalarında konumlandırarak geçişe izin vermedi. Her frenajda çizgiyi kapattı, her viraj çıkışında en hızlı tempoyu tutturdu. Schumacher temasa milimetreler kalıncaya kadar Alonso’ya yaklaşmış, ancak o son hamleyi yapacak boşluğu bir türlü bulamamıştı.

Damalı bayrak sallandığında Alonso yaklaşık 0.2 saniyeyle kazanmış ve derin bir nefes almıştı. Schumacher ise 14. sıradan başlayıp ikinci olarak neden efsane olduğunu bir kez daha kanıtlamıştı. Podyumun son basamağında ise BAR-Honda ile Jenson Button yer aldı. Fakat sonradan Button’ın aracının kurallara göre fazla hafif olduğu tespit edilmiş ve FIA’nın kararı doğrultusunda yarıştan diskalifiye edilmişti. Böylelikle 3. sırayı Alexander Wurz almıştı.

Michael Schumacher, yarış lideri Fernando Alonso'yu tebrik ediyor

Fotoğraf: Motorsport Images

Yarışın ardından Alonso, “Michael’ı arkamda tutmak hiç kolay değildi. Her tur baskı altındaydım ama hata yapmamam gerektiğini biliyordum” diyerek mücadelenin zorluğunu dile getirmişti.

Schumacher ise “Elimden geleni yaptım ama geçecek yer yoktu” sözleriyle adeta Imola’nın doğasını özetlemişti.

Sezon boyunca Kimi Räikkönen ve Schumacher ile mücadele eden Alonso, sezonun sonunda 133 puanla ilk şampiyonluğunu elde etmiş, Schumacher’ın serisini sonlandırmıştı. 

Fernando Alonso, Michael Schumacher, Jenson Button ve Bob Bell

Fotoğraf: Charles Coates / Motorsport Images